Pitstop

Bij een zwart wit kiekje

Tijdens een uitstapje in negentienzesendertig

met waarschijnlijk Oom Jan en Tante Aaltje

omgeving Apeldoorn bij de P van parkeren.

( ik dacht, herinner ik me, dat die letter iets

anders voorstelde en riep enthousiast pissen!)

Men lachte toegeeflijk; ik was nog maar vier.

Mijn zusje en ik hebben rare sandaaltjes aan

en heel aparte zonnepetjes of - klepjes op.

Bij die van mij zit er in de klep groene mica.

Daardoor zag de wereld boven mijn hoofd

er groen uit en waren de wolken van gras

Mijn moeder lijkt maar één arm te hebben.

Op de volgende foto heb ik een plas gedaan.

Nu hebben m’n moeder en ik maar één been.

Dat is de schuld van vader die de foto neemt.

©c.u.

Een nieuwe jas

Geretoucheerd

Met dit gedicht geef ik nu een nieuwe jas

voor onze liefde in de najaarsregen

en om de bittere kou een wollen das

de jaren kunnen er dan beter tegen.

Jij was dat meisje van de overkant

zelfbewust jong en nogal bijdehand

zonneklaar dat je er zo mocht wezen

met jou zou ik zeker alles gaan beleven.

Ongemerkt heb ik je toen analoog genomen

om later nog eens bij weg te mogen dromen

doch ik vergat de sterkte van ‘t morgen licht.

Nu ik je geduldig digitaal en eigentijds bewerk

wordt je silhouet oogstrelend zacht en sterk,

hervind ik dat vrolijke hier ben ik dan gezicht.

©c.u.

23-09-2014

een oud gedicht in het zonnetje

                                                

               

                                 

                                                

                                                

                                                

                                                

                                                 De rups die gisteren

                                 uit Maastricht

                                 vertrok

                                 is in Den Bos

                                 niet op het vastgestelde

                                 tijdstip aan-

                                 gekomen

                                

                                 bovendien heeft men

                                 naar wordt beweerd

                                 bij Thorn een vlinder

                                 gesignaleerd

                                

                                  het is duidelijk

                                 dat het wedstrijd-

                                 comité zich

                                 grote zorgen

                                 maakt

                                

                                                                                           

               © c.u.

De tent staat

Gedicht van een oud-leerling

    

Beetje wijn, beetje koken in de zon,

beetje roken, beetje prutteldeprut,

beetje mijmeren, beetje morgen

niet vergeten afwasmiddel te kopen.

De aanhouder wint, zeg ik tegen

de jonge turkse tortel die al uren

parmantig z’n kansje afwacht en nu

van m’n restje rijst mag pikken.

Je hoeft geen Franciscus te zijn

om te ervaren dat we allemaal

deel uitmaken van een en dezelfde

basmati-op-camping-gaz-schepping.

Ik bedoel: de veranderende vlekken

licht die de platanen doorlaten, of nee,

wat ik bedoel: al die jaren dat ik nu al

ongelooflijk volledig gek op je ben.

© Marco Houtschild