Vervolgens stortte hij zich heldhaftig van de driemeter plank naar beneden

Een week lang gebeurde er niets. Kees ging met Karel op een avond naar het naburige E. waar nu een soort minikermis stond. Hij kwam er onvoorbereid Corrie tegen en betaalde voor haar het bezoek aan een rariteitenkabinet met allerlei griezelige dingen op sterk water. Even leek het weer goed tussen hen. Ze herinnerde zich dat wel. Hij was druk en zenuwachtig geweest. Zij was daar toen met Lisette ’s zusje.

De postbode bezorgde een ansichtkaart voor hem van Mathilde; het was een afbeelding van een molen met een paar huizen. Aan tafel werd de kwestie uitgebreid geanalyseerd. Wie was dat meisje; was ze wel van goede familie, en hoe lang was dit allemaal al gaande. Kees voelde zich zeer geërgerd en ontkende alles. Menno, Eline en Jenny genoten.

's Avonds riep zijn vader hem apart en liet een verpakking met condooms zien.

‘Weet je hoe dat werkt, zei hij,’ ken je die dingen, neem die maar mee je zult ze misschien nodig hebben.’

Hij kreeg een kleur, maakte een afwerend gebaar en stamelde: ‘Nee hoor, die hoef ik niet.’

Hij was vreselijk kwaad en beledigd en had het idee dat zijn nieuwsgierige vader het allemaal heel spannend en belangrijk vond.

Freek had een kaartje van Karels mollige  meisje ontvangen; geen molen maar een plaatje van het Veerhuis. Kees snapte er niet veel van; hier klopte iets niet. Freek hoorde toch bij Mathilde en haar bril.

Karel had post van Panda

Nog merkwaardiger was dat Gert Smolders op de hoogte bleek te zijn van het feit dat ze post gekregen hadden. Hij had gezegd: ‘nu kun je eindelijk die Corrie van je uit je kop zetten, Mathilde is hartstikke gek op jou; ze wil wel!’

Zaterdag in de vooravond kwamen Mathilde en Panda het dorp binnenrijden. Het volslanke meisje van Karel ontbrak. Panda besteedde nu al haar aandacht en energie opeens aan Freek die het zo te zien wel best vond; hij zwaaide enthousiast met zijn hand langs z'n blonde hoofd: als dat maar goed ging.   

Die Mathilde  kwam naast Kees fietsen en zo begonnen ze in een andere opstelling aan de rondgang van 't Vage vuur, de Lindelaan, de Stationsweg en de Hoofdstraat en opeens wandelden ze in het Van Meurspark in de lanen om de vijver onder de hoge donkere eiken en beuken.

Freek liep met Panda in de half schemer achteraan. 

Kees was ontevreden. Hij vond haar meer de moeite waard met dat ronde lijfje, dat ondeugende gezicht met die bruine ogen. Blauwe ogen en brillen waren in die tijd  voor hem uit den boze. 

Hij wandelde daar in zijn kleurloze regenjas met een Mathilde die steeds dichter bij hem ging lopen en toen ze een arm om hem heen sloeg, raakte hij helemaal van zinnen. In zijn linker broekspijp werd iets  stijf waar hij. geen zeggenschap over had. 

Ze duwde haar lange blonde haar tegen zijn gezicht  en gaf een mislukte zoen. Achter hen hoorde hij Panda kirrend lachen en kwekkebekken, Freek af en toe wat zeggen: het was daar een vrolijke boel.

De volgende dag ging hij naar het zwembad tussen H. en E. om alle narigheid van zich af te spoelen. Hij wou die meisjes van dat verre dijkdorp niet weer ontmoeten. Natuurlijk lag dat gehucht niet ver van H., maar alles wat in hun beleving onbekend en vreemd was, had de notie van afstand. Wat vroeger groot en ver was, had niets met kilometers en zo te maken.

Langs de smalle fietsweggetjes door de velden, langs de rozen van kwekerij Buisman fietste Kees richting zwembad; hij had ruim de wind tegen en kon lekker uitwaaien. In het natuurbad waren Gert en Karel  lawaaierig bij de spring- of duikplank bezig. 

Op het zandstrand ontdekte hij Corrie met een vriendin en een grote lelijke lange puisterige jongen tussen zich in. Die had een arm om Corrie geslagen en tegelijkertijd zat hij met zijn vrije hand in het badpak van het onbekende meisje te frunniken. Die jongen was veel ouder dan hij: vond zij zich opeens niet te jong meer?

Kees vond dat er veel oneerlijkheid en slechtheid op de wereld bestond. Hij ging ijverig en verwoed baantjes trekken; afwisselend crawl-, school-, of rugslag. Wanneer hij op zijn rug dreef keek hij soms schielijk naar het strand of daar onder de strakblauwe hemel de smerigheid nog altijd te zien was.

Vervolgens stortte hij  zich heldhaftig  van de driemeter plank naar beneden, dat zou wellicht de aandacht van Corrie trekken. 

Duiken kon je het niet noemen; het was meer een combinatie van vallen en springen. Hij maakte smak tegen het water, had vergeten zijn ogen te sluiten, dat deed gemeen zeer en niemand in het volle bad had  niemand iets van zijn  gedurfde onderneming gemerkt.   

Hij reed naar huis, waar hij zich verdiepte in de Avonturen van Kapitein Rob, die beleefde met z'n zeilboot" De Vrijheid" en z'n trouwe hond spannende zaken en was niet zo verderfelijk als Dick Bos met al die knok- en schietpartijen.

Toch volgde er enige tijd later nog een avond met de meisjes uit het rivierdorp. Panda , Mathilde  en ’t dikke meisje waren ineens in H. en ze namen de draad van hun wandelingen en fietstochten weer op. De rollen werden opnieuw omgedraaid. Mathilde die zijn ontoeschietelijke houding niet ontgaan was, concentreerde haar verlangen naar knuffelen en kussen nu op Freek die daar geen bezwaar tegen had. Ze zwierven door het hele dorp, kochten ijsjes, dronken appelsap met prik, waren vrolijk en luidruchtig. 

Toen liepen ze door het park met de vijver en de bankjes. Freek ging ergens zitten en liet zich de aanhaligheid van zijn vriendin welgevallen. Met Panda kwam Kees in de uitgestrekte lanen rond het voetbalveld terecht. Ze babbelde  blij, huppelde om hem heen, duwde hem plagend opzij en rende af en toe weg om  haar Kees tot een achtervolging te verleiden. Van ver af hoorde hij Gert en Karel roepen. Ze vielen  blijkbaar Freek en zijn meisje lastig. Gert joelde: ‘Ga je lekker Freek?’

Hier achter het voetbalterrein was hij veilig voor pesterijen. Panda gaf hem de zoveelste duw; hij viel naast het pad, waar hij al eerder gelegen had. Ze rende in het donker het wijde speelveld op. Hij krabbelde overeind en stormde op zijn beurt het voetbalveld op. 

Panda liep in allerlei richtingen over het gras en toen hij haar tenslotte te pakken had,  was ze over hem heen gestruikeld. Ze stoeiden en rolden over het veld en toen lagen ze stil; dicht tegen en half op elkaar. Ze drukte haar lippen naast zijn mond, goed kussen was een moeilijke bezigheid. Hij bespeurde haar mollige lichaam met de zachte benen en had een gevoel of hij naar alle kanten groeide.

©c.u.

vervolg van Wil je een warm worstje

In het zwembad

woensdag 2 december 2009 11:03 door cor3306

Een schools opstel van ongeveer 50 jaar geleden. De leraar vond het maar niks. Hij  maakte de fout het in de klas voor te lezen en dat gaf veel hilariteit.  Daarom werd het een zeven min. 

Hij vond het een beetje overdreven en gewild grappig, vond dat er wel aardige passages in zaten. Hij snapte niet dat zijn leerling de draak stak met de vervelende saaie onderwerpen die hij  vaak opgaf zoals: Op de Schaatsen, In de Schouwburg, Grootmoeder vertelt, De Stad slaapt en Fietsen leren.

In het Zwembad

Waarde lezers en lieve of minder lieve lezeressen als u bovenstaand opschrift leest zullen de meesten van u reeds allerlei heerlijkheden in de gedachten komen, zoals bijvoorbeeld: zwemmen, duiken, zonnebaden en niet te vergeten pootjebaden.

We zullen het deze keer niet over het zwembad hebben; maar over de bezigheden die men er kan verrichten, wat er zoal voorvalt, wat men er vindt, kortom alles wat er gewoonlijk in het zwembad valt te beleven. 

Voor diegenen die nog nooit een zwembad hebben gezien of die slechts weinig van zo’n instelling afweten, zullen we in het volgende nummer een uitgebreider artikel plaatsen.

 

In het zwembad, wat ziet men in het zwembad! Wat valt er te beleven? Behalve springplanken, kleedkamers e.d. ziet men in de eerste plaats, al naar gelang het seizoen meer of minder mensen in het zwembad. Dieren, uitgezonderd vissen, worden er geweerd. 

Schrijver heeft dan ook nog nooit een hond of een ander dier in het zwembad zien ploeteren. Het is tenminste verboden, hoewel natuurlijk ook hier uitzonderingen de regel bevestigen. In vele natuurbaden zijn echter wel vissen gehuisvest, bv. Goudvissen,  edel karpers, enz.  

In het zwembad kan men vaak van alles beleven. Belevenissen van tragische en minder tragische en van vaak grappige aard, zijn er vooral in de zomer, wanneer het bad druk bezocht wordt, schering en inslag. Er duikt bijvoorbeeld iemand in het ondiepe bad en breekt zijn nek.

 Er verdrinkt iemand die niet zwemmen kan omdat hij in het diepe gedeelte terecht gekomen is. Vooral het eerste komt nogal eens voor. 

 Als ik u een raad mag geven; ’mensen’, duik nooit in ondiep water want het is levensgevaarlijk en ‘ouders ’, let op uw kleine kindertjes opdat zij niet in een ondoordacht ogenblik in het diepe bad stappen. Laat uw kinderen vroeg zwemmen leren, zij zullen u er dankbaar voor zijn. 

Natuurlijk zijn er ook grappige voorvallen, bijvoorbeeld iemand die zichzelf heel voorzichtig te water laat. Zulke voorvallen zijn er duizenden. Men zou er een boek over kunnen schrijven en daarom zullen we er maar niet teveel over uitweiden want dan zouden we met plaatsgebrek te kampen krijgen.

  

En nu komen we bij een belangrijke passage n.l.:Wat doet men in het zwembad? Over het geheel genomen gaan de mensen  bijna allemaal met hetzelfde doel naar het zwembad, namelijk om te genieten van het koele water en om lekker lui in het zonnetje te liggen. 

Vooral wanneer het zomers warm is, worden de zwembaden druk bezocht. Velen laten zich door de zon hun huidje lekker bruin of rood branden. Maar ook hier zijn nadelen aan verbonden, maar daarover een andere keer. 

Velen zowel kinderen als ouderen spelen spelletjes met een bal hetzij in het water hetzij op het strand, kortom men kan zich er op allerlei manieren vermaken, bovendien is zwemmen een gezonde sport en daarom verdient het ook de sterkste aanbeveling.

Daarom liefhebbers van zwemmen, van duiken, van pootjebaden, van zonnebaden en van luieren, raad ik u aan: ’Neemt in de komende zomer een duik in het koele water. Ook niet-liefhebbers trekt de stoute schoenen aan. Het is thans nog wel wat koud, tenminste voor natuurbaden, maar probeert u het eens.  

Nu moet u niet denken dat dit een reclamestunt is, want daar is schrijver een principieel tegenstander van. Nu zou ik nog wel een boek vol kunnen schrijven over ‘In het Zwembad’ over dingen die er gebeuren en die er niet gebeuren moeten, maar daarover een andere keer.Hij geeft u alleen een goede raad. 

©c.u.

Dat had hij te danken aan die stomme rotmeid.

Het was toen een frisse dag geweest, die andere woensdag, ruim dertig jaar geleden. De zon scheen nauwelijks en de mulozwemmers trokken baantje rond het onbewoonde zwemeiland ‘Klein Texel’. 

Je moest vooral in beweging blijven. Het ging er om wie de meeste rondjes kon, wie de langste adem had.

Ciska was de beste zwemster, eigenlijk was ze overal top in: zwemmen, schaatsen, hardlopen en op sportdagen won ze meestal. Ze zeiden dat Verhul haar zwemlessen betaalde, dat Reinder de privé chauffeur van de notaris haar naar Apeldoorn reed. Daar was een vakbekwame zweminstructeur. 

Ze leerde er alles: crawl, vlinder- school- en rugslag, zweefduiken, watertrappelen en ver en lang onderwater zwemmen. 

De badmeester van De Wijerd hier was geen knip voor de neus waard. Die zorgde er alleen maar voor dat zijn pupillen boven water bleven en niet verdronken.

De wedstrijd baantjes zwemmen om het eiland was voor Cis een peulenschil.  Ze droeg als enige al een tweedelig badpak. 

Het was een genot te zien hoe ze variatie in haar zwemslagen bracht, de leiding nam. Zich soms liet afzakken naar de achterhoede en dan weer pijlsnel met een inhaalslag begon en de koppositie weer overnam, terwijl de anderen blazend en proestend haar probeerden bij te benen; Diny, Adri, Corry, Fred en Johan Radijs die hijgend voortploeterden 

Soms probeerden Kees en hij, Karel, het ook met een rugslag, maar dan raakten ze uit de koers.

  

Op een gegeven moment crawlde Ciska bij de kop van het eiland waar het water het diepst was naar Kees toe, griste hem, terwijl hij  daar zo op zijn rug voort dobberde, met een snelle graai de zwembroek van z’n kont, ging er mee vandoor, klom op ‘Klein Texel’ aan land en danste rond de wilgenboompjes triomfantelijk zwaaiend met de lichtblauwe zwembroek, roepend: ‘Pak hem dan als je kan!’

De rondenwedstrijd werd gestaakt. Even later renden ook de andere meiden gierend van de lol heen en weer op het eiland. 

Kees waadde naar de kust van ‘Klein Texel’ en zei: ‘Doe niet zo flauw, geef terug!’ Maar Ciska Bijsterveld riep: ‘Dat had je gedroomd, Keessie!’ 

Die bleef nog smeken en soebatten, maar de onderhandelingen liepen op niets uit, dus zwom hij naakt richting vaste wal, bleef bij de betonrand rillend staan en vroeg aan de jongens die daar intussen bommetjes maakten om hulp. 

Fred, Gert en Johan, sprongen er achtereenvolgens met een geweldige plons en veel gespetter gehurkt in het water.

Hij bibberde: ‘Gert, toe, haal even mijn onderbroek op!  Mijn kleren zitten bij de achterste rij kleedcabines in en rode tas aan de kapstokken; er hangt een blauwe jekker over. Die pik je er makkelijk uit, kan niet missen.’

Gert grijnsde: hij zou dat varkentje wel eventjes wassen. De andere jongens gingen onverstoorbaar door met hun geweldige sprongen.

Even later kreeg Kees een onderbroek toegeworpen. Met wat gestuntel trok hij die onder water aan. Het ding was veel te groot; misschien van die bolle Kwak of vadsige Radijs. 

Terwijl hij met  een hand het onbekende kledingstuk ophield, greep Kees met andere de leuning van het onderwaterladdertje, hees zich uit het zwembad, deed een paar stappen richting kleedruimte, struikelde, verloor grip op de slobberende onderbroek. Het was een wijde tent met vlekken die om zijn enkels zakte.

En daar stond hij dan! Vanaf ‘Klein Texel’ klonken vreugdekreten en hoerageroep. 

Piemelnaakt rende hij naar de verlossende omkleed afdeling, griste zijn kleren van de haak, trok zich vliegensvlug aan, holde naar de uitgang, fietste even later gejaagd langs het smalle zandpad richting Heerde. Boos en vol schaamte! 

Die Ciska zou hij terugpakken, daar kon je vergif op innemen. Behalve die stille en mysterieuze  Corry en de sombere Karel moesten ze hem altijd hebben en dan onder aanvoering van die bleke witharige Gert, die gek genoeg zo populair was bij de meisjes. 

Slingerend jakkerde Kees zo voort over de lint dunne strook waarbij hij ergens naast het primitieve rijwielpad kwam en op de koop toe een duikeling maakte. Dat had hij dus allemaal te danken aan die stomme rotmeid. 

Toen hij thuis arriveerde, vond moeder Kriele dat hij  er wel erg smerig en vuil was en vroeg wat hij allemaal uitgespookt had. Dat wilde en kon hij natuurlijk niet vertellen.

©.c.u. 

fragment uit De Langeslag
http://binnenpark.blogspot.nl/2015/03/karel-had-er-zin-in.html

Karel had er zin in

Het Eper zwembad lag op de uiterste noordgrens van de gemeente. De inwoners van H. hadden het dan ook steevast over ons zwembad. Kortom het lag er maar aan hoe je de zaak bekeek. 
Beide gemeenten maakten aanspraak op de eigendomsrechten van zwemparadijs De Wijerd. Misschien zag het er daarom zo haveloos uit, immers wie was verantwoordelijk voor het onderhoud. 

Als je via een  knarsend draaihekje tot de zwem- en spartelattractie was toegelaten door een norse badmeester en diens sprietmagere vriendin, liep je recht op een grote vierkante watervlakte af met in het midden een kunstmatig eiland waarop een paar wilgen groeiden, dat Klein Texel werd genoemd.   

Aan de linkerzijde van het vierkant waren de hoge en lage duikplank. 
Wanneer je rechtsaf  over het betonperron liep, kwam je bij de kleedcabines. Die waren gesitueerd in  een soort open hofjes, grote open onoverdekte ruimten met daarin links en rechts kleedhokjes met van die met groene carboleum bewerkte bardeurtjes, in het midden een paar douches en aan de achterkant een overdekte hoek met banken en kapstokrails waar je aan  haken en knaapjes de kleren, schoenen en badtassen moest ophangen. 
Er waren misschien  een  vijftig-, zestigtal omkleedhokjes verdeeld over een stuk of zes  van die units. Een eind verderop was aan de rechterkant nog een half overdekt zandstrand.
De rest van het zwembad had een wallekant van gras.

  
De procedure was als volgt. Je kocht een toegangskaartje, ging links, kleedde je uit, hing je spullen op, nam een douche, liet je omzichtig langs een onderwatertrap in het koude water van het diep of ondiepe zakken of nam meteen stoer een forse duik vanaf de betonnen kust. 
Vandaag, een woensdagmiddag, was het water handwarm. Kinderen hadden vrij van school. 
Karel  zwom en waadde in het ondiepe waar het water tot navelhoogte reikte. Hij had er zin in. Er waren veel lui van zijn klas.

Achter hem klonk een meisjesstem;, zullen we doen wie het hardst kan zwemmen. Dat was natuurlijk niet aan dovemans oren gezegd. Diny kwam langszij. Samen zwommen ze verder. 
Op een plek waar het bad dieper was en de bodem oneffen en glibberig, hield ze in en kwam voor hem staan, dreef toen met haar armen roeiend op hem af. 
Ze lachte, was gezellig dik, had al opdringerige borstjes, donker haar, bruine ogen en wangen als blozende zoet appeltjes. Haar armen gingen om hem heen, handen gingen op avontuur. Ze schoven tegen elkaar. Hun benen raakten  een beetje wat verstrengeld. Dat was een prettig en apart gevoel! Ze keek ondeugend. 

Opeens merkte hij hoe haar vingers zich tussen de rand van zijn zwembroek wurmden. Hij schrok en deinsde achteruit. 
Er dreigde gevaar!   
Hij begreep wat ze in haar schild voerde. 
Ze giechelde: ‘Ach joh je bent een bange schijterd,  held op sokken!’ en zwom naar’ Klein Texel waar andere meisjes uit zijn klas lagen te zonnebaden. 
Ze mocht zeggen wat ze wou, maar bang was hij niet. 
Hij wist maar al te goed wat zo’n veertien dagen terug Kees Kriele was overkomen. 
©c.u.