dinsdag 7 februari 2017

https://snipperwerkdotcom.wordpress.com/2017/02/07/het-oude-schooltje/



Beste Rijk,

Naar het verleden kun je nu niet meer.
Een afspraak die vergeten werd misschien:
Je zou mijn oude schooltje nog eens zien,
Als ’t zo gelegen kwam  met tijd en weer.

We stelden uit; niets is er van gekomen.
Dat doe je beter niet met samen dromen.
De school, het huis de kinderen het plein;
Ze zullen  nu voorgoed van gisteren zijn

Want  wijze mannen van de overheid
vonden school en meesterswoning uit de tijd
en  bouwden blij een blokkendoos van steen.

nu kijkt ’t middeleeuwse kerkje om zich heen:
de moestuin, de school,  alles wat verdween,
ging op de schop en zonder piëteit.

©c.u.

vrijdag 27 januari 2017

Geretoucheerd





Met dit gedicht geef ik je nu een nieuwe jas
voor onze liefde in de najaarsregen
en met de bittere kou een wollen das
de jaren kunnen er dan beter tegen.

Jij was dat meisje van de overkant
zelfbewust jong en nogal bijdehand
zonneklaar dat je er zo mocht wezen
met jou zou ik zeker alles gaan beleven.

Onopgemerkt heb ik je analoog genomen
om later nog eens bij je weg te mogen dromen
doch ik vergat de sterkte van het morgen licht.

Nu ik je geduldig digitaal en eigentijds bewerk
wordt je silhouet oogstrelend zacht en sterk,
hervind ik dat vrolijke hier ben ik dan gezicht.

©c.u.

donderdag 26 januari 2017

Vlaflip




 Vlaflip  en Stimp

Er waren van die hoogtijdagen
dat je maar niet te veel moest vragen
van ‘t  eten dat je op tafel vond;
‘t water stond niet altijd in je mond.

Een sliert andijvie, aardappelpuree ,
mosterd en azijn, gebakken spek;
‘t  bakje vlaflip na  viel nog wel mee:
slikken of stikken,  eten zei de gek.

Ons Moeder had ‘t druk en schepte op,
smeet een grote flats voor ieders neus:
stimp stamp eet smakelijk hou je kop.

Met lange tanden, at je had geen keus;
 van liever niet, dat gestimp en gestamp
vonden we unaniem een regelrechte ramp.

©c.u.

woensdag 25 januari 2017

ze reed alleen de verte in



                  

                       
Het dorp  en de verte


De straten waren stil en onbesproken
en bomen stonden zwijgend langs de kant.
Wat was er spannend in het achterland
dat er bloot en open lag onafgebroken!

Het land waar ik ontwaakte voor het eerst:
zo werd het door de fotograaf genomen.
De lens vertekende de straat met bomen,
een meisje op haar fiets, de herfst die heerst.

Een ansicht waar veel verte werd gevangen.
De straat waar ik m ’n prille liefde kreeg,
’t was er nog zo onvoorstelbaar ruim en leeg.

Een weg waarop je nog alles kon verlangen;
het einde was omgekeerd een begin
en het meisje ze reed alleen de verte in.

dinsdag 24 januari 2017

De leegte






De leegte

Een stoel een tafel
Wat papieren
Die als vogels
Rond haar zwieren

Daar zit ze dan…..

Om haar
Is het onbewoond
En afgelegen

Dat schoonheid
Eenzaam was
En bloemen
Vroege wezen
heeft zij

Al vroeg geraden
En begrepen  

©c.u.