Een blonde dichteres met
bruine ogen,
en een daarvan wat uit de
koers misschien
met in haar stem dat schorre
bovendien:
het sexy snikje dat we zo
graag mogen.
Ze sprak zo teder van haar huis
met rozen
die waren stereotiep en met
zorg gekozen,
maar voor dat stuurloze van
haar loeren
viel ik, en ik liet de rozen
mij ontroeren.
Dat mijn dichteres ook nog
body had
was me zekerlijk niet helemaal
ontgaan;
bij poëzie, denk je daar direct
niet aan.
Voor haar lichaam was het veel
te vroeg.
niet de bloemen, die ogen zeiden
me wat:
voorlopig waren die voor
mij….. genoeg.
©c.u.
