zaterdag 1 november 2014

In de knoop




In de knoop

Toen ging ik eens mijn knopen tellen,
hield zij ook van mij was het ja of nee.
Een knoop had vier gaten en soms twee
bij een ja zou ik haar beslist gaan bellen.

Al mijn knopen telde ik klein en groot.
Haar nummer stond wel in mijn klapper,
hopelijk was haar telefoon niet dood,
gaf ze thuis en vroeg ik 't dan dapper .

Elke knoop telde ik van broek of jas.
Zij moest nu al over de zestig wezen
droeg net als ik een bril bij het lezen.

Zij zat toen bij mij in een derde klas.
Ik raakte de kluts kwijt door die knopen:
Nee ja nee maar toch ik bleef hopen.

©c.u.

maandag 27 oktober 2014

Kat in het bakkie



Het is alweer een paar zomers geleden. Misschien vertelde ik deze Petit histoire al eens eerder. Men wordt wat vergeetachtig met de tijd. Op een vroege morgen wou Buurman Pol wat etensresten in zijn kliko gooien,tilde het deksel op en kreeg de schrik van z’n leven.
Met een soort snauwerig krijs- gemiauw, sprong hem een kat in het gezicht. Dat was niet plezierig Bovendien ging het om Gina, mijn poes.
 Ed, zo heet mijn buur, was  totaal van de kaart en bibberde van de zenuwen. Ontdaan liep hij mijn achtertuin in om verhaal te halen.
 Wat waren dat voor rotgeintjes, had ik die  scherp nagelige kat in zijn kliko geparkeerd!
 Ik ontkende, wist van de prins geen kattenkwaad.
Toen buurman in een lagere versnelling ging praten, probeerden we samen   te reconstrueren wat gebeurd kon zijn.
Katten zijn gewoontedieren. Ze hebben vaste sluiproutes. Zo klautert Gina tegen de schutting op, wandelt soepeltjes heupwiegend over duivenhok en fietsenschuur , duikt dan op het scheidingsmuurtje tussen onze huizen en landt vervolgens op mijn kliko, ofwel de grijze vuilnisbak voor restafval. Met een laatste sprong  komt ze op de begane grond en dan  is poes thuis. Zo gaat het altijd: vaste prik!
We bedachten een mogelijk scenario. Aan  buur Pol ’s kant van de tussenmuur staat ook zo’n vuilbak. The night before -gisteravond dus- hadden Ed ’s vrouw  en of een van zijn talrijke kinderen nog wat afval weggegooid. Ze hadden de deksel opgelaten.
 Gina was iets later of in het begin van de nacht op weg naar huis een beetje uit de koers geraakt. Na het loopje over de schuur, was Poeslief aan de Polletjeskant naar beneden gejumpt…….in de open bak! Bij de schok van die ongelukkige landing  was de vuilnisklep dichtgeklapt. Zo kon het gebeurd zijn. 
Zo’n stomme kat toch; had ze niet beter uit haar doppen  kunnen kijken. Ed probeerde weer een beetje te lachen. Ik keek naar de rooie schrammen op z’n kop.
‘Doet het zeer?’
‘Valt wel mee,’zei Ed,’en nou je het zegt, ik heb vannacht aldoor geklepper gehoord. Ik meende dat er ergens een raam  niet op de haak stond, maar dat was  dus jouw Gina die uit de kliko probeerde te springen en te hupsen.’
’Ja een kat in het nauw, springt raar,’ lachte ik.
Dat was het poesavontuur van buurman Pol.
Niet altijd loopt het met een onfortuinlijke kat goed af. Achter onze huizen staat een elektriciteitshuisje. Heel af en toe komt er een technicus van de Puem of Eneco om iets te controleren of te repareren. Zo ook ergens vorig zomer.
 Er kwam na maanden weer eens een man van het Stroombedrijf. Hij ging in het transformatorgebouwtje zijn ding doen. In de tussentijd sloop er een nieuwsgierige kat naar binnen. Toen de monteur klaar was, sloot hij de deur, stapte in zijn dienstwagen en ging.
Na de lange,  weliswaar zachte,  winter vonden andere Enecomannen bij het verhelpen van een stroomstoring in de wijk, het lijk van een uitgedroogde, haast gemummificeerde  kat. Je moet er niet aan denken wat dat arme beest doorstaan heeft.
©.c.u.

woensdag 8 oktober 2014

een slingerblijde gebruikt in de klas om de orde te handhaven

zondag 28 september 2014

Geretoucheerd



Geretoucheerd  beeld

Met  dit gedicht geef ik je hier een nieuwe jas
voor onze liefde in de gure najaarsregen
en tegen de bittere kou een wollen das
dan kunnen de jaren er weer beter tegen.

Jij was dat leuke meisje van de overkant
zo onbekommerd jong en nogal bijdehand
zonneklaar voor ieder dat jij er mocht wezen
met jou zou ik zeker alles gaan beleven.

Terloops is jouw foto daar analoog genomen
om later nog eens bij weg te mogen dromen
maar ik vergat de sterkte van het morgenlicht.

Nu ik je  geduldig en eigentijds bewerk,
wordt je silhouet weer oogstrelend zacht en sterk,
hervind ik dat blije hier ben ik dan gezicht.
©c.u.

28-09-2014
( dit gedicht is een nieuwere versie van het gedicht:"Een nieuwe Jas"van 23-09-2014

woensdag 24 september 2014

Pitstop





Bij een zwart wit kiekje

Tijdens een uitstapje in negentienzesendertig
met waarschijnlijk Oom Jan en Tante Aaltje
omgeving Apeldoorn bij de P van parkeren.

( ik dacht, herinner ik me, dat die letter iets
anders voorstelde en riep enthousiast pissen!)
Men lachte toegeeflijk; ik was nog maar vier.

Mijn zusje en ik hebben rare sandaaltjes aan
en heel aparte zonnepetjes of - klepjes op.
Bij die van mij zit er in de klep groene mica.

Daardoor zag de wereld boven mijn hoofd
er groen uit en waren de wolken van gras
Mijn moeder lijkt maar één arm te hebben.

Op de volgende foto heb ik een plas gedaan.
Nu hebben m’n moeder en ik maar één been.
Dat is de schuld van vader die de foto neemt.

©c.u.