Sonnet voor 1 euro

In de kringloopwinkel waar ik schuilde

voor de regenwind die buiten huilde

naast een staande schemerlamp zag ik

haar blij verbaasd terug, ook met schrik.

Een foto verscholen tussen hebbedingen,

snuisterijen of wat stoffige herinneringen;

vonken die oversprongen in dat korte haar

als onze hoofden neigden dicht naar elkaar.

ik peinsde of ze nog leefde wellicht en wist

van ’t decor dat ik toch nooit vergeten kon:

het praten van de zee, die ondergaande zon.

Wie heeft hier over haar voortbestaan beslist,

bij 't afgedankte vergezicht en ‘t oude spul gezet!

Compleet met lijst voor 50 eurocent is zij gered.

©.c.u.

De beknotte bontbladheester

links een  nu geknotte bontblad

Na vijftig jaren is de heester,

hardnekkig verlangend

naar de hemel,  tenslotte 

toch geen boom geworden;

want latere bewoners van m ’n huis

met kapmes zaag en heggenschaar

fröbelden een misbaksel bij elkaar.

En zo geamputeerd en meer

dan eens gereduceerd,

van onderaf opnieuw

in ‘t blad geklommen,

bleven herinnering

en droom voor mij bewaard.

Lang geleden immers dichtte ik

die lichte bonte blaren

voor ’t raam ver weg in de tijd

een onzekere  toekomst toe.

©.c.u. 2007-09-08

 De heester

Peinzend naar bonte blaren drink ik van groene lucht.

Met ijle  teugen, een klare  en zachte zucht heb ik

 mezelf verlaten, ben ik  zomaar weggevlucht.

Bonte schelpjes varen langs de donkere beukenhaag.

In mij zoemen kleine vleugels  zacht

 en vaag een liedje van verlangen.

De dood bestaat nu niet alle mensen zijn goed.

 Wat mij hun bestaan vergeten doet,

ik weet het niet; ik voel me blij en licht.

Zelfs een grashalm buigt zich niet voor mijn gewicht.

Maar dan loop ik  m ’n lichaam weer binnen.

Ik moet heus eindelijk nu aan mijn huiswerk beginnen.

zo was het vroeger dan

©.c.u. 1957

 uit mijn VK-blogarchief

Voor een prikje

Tussen Noordlaren en Onnen

             

26-10-12

Gisteren mocht je weer een griepprik halen

Een intermezzo in het leven op de oude dag

even gezellig uit omdat je weken niemand zag

en gratis bovendien geen cent hoef je betalen

de jassen uit en de mouwen hoog opgestroopt

loopt bij de gang naar de dokter iedereen te hoop

korte groet, geen spuit breekt, er vloeit geen bloed

het is echt een fluitje en alles gaat zoals het moet.

Vlug naar buiten, mouw omlaag en jas weer aan;

soms blijft een enkeling  wel wat beteuterd staan:

wandelde je daarvoor zo’n eind op dit morgenuur

heen en  weer, maar poldervriendelijk is de natuur.

Geen hinderlijke loopneus meer en niet verkouden;

de zon schijnt in de wolken, laten we ' t zo houden.

©c.u.

timelapsfoto  tussen Onnen en Noordlaren

Tussenuren

23-10-12

Samen op een bankje in het plantsoen.

We hadden een tussenuur; niks te doen.

Er was weer eens een leraar uitgevallen

Wij naar buiten het bos in met zijn allen.

Het was al  herfstig en de zon stond laag;

werd ‘ t met ons nog wat een open vraag.

Een overspannen docent bood perspectief

Met z’n tweeën zaten we daar best wel lief.

Maar als je daar zo zat te zitten wat zei je dan

Je wilde kussen en dat kwam er weer niet van.

Vaak lag het in de liefde anders dan het leek

We repeteerden toen iets van 't schooltoneel

Een regisseur riep dat zij te saggerijnig keek

en naar mij:sigaret weg, en praat niet zo veel.

©c.u