Sein op rood

Er mag dus niet van mij

gehouden worden zei ze

‘t moet nu afgelopen zijn;

het bloemenmeisje van

perron 7 waar elke dag

m’n reis eindigde en begon.

Eens zat ze in dezelfde klas

de tijd dat alles nog zo mooi

 en ook onvoorspelbaar was

‘t bloemenmeisje bij de trein

die vertrok van het 7^e perron

Vroeg in de morgen begon

daar haar snijbloem- leven

maar niemand mocht meer

had ze me zakelijk uitgelegd

wat kwam er van ons terecht

Misschien kon een storm nog

Als toen wat vertraging geven

ging er weer een wissel om en

schonk ze ‘t sein van lentegroen.

©c.u.

Zeezicht

Zeezicht

Dit droeve spel rond woorden

die zich niet verzilveren laten

in een verrassend vergezicht

want deze nacht verlangt naar

de morgen dus, daarom ben ik

al tevreden met een dooie mus.

Aan het strand dat ik hier zo

weemoedig mis, denkt zij nu

wellicht als ik mij niet vergis.

In dit café is een achterhoede

voor zichzelf weer op de vlucht

staart met het glas in de hand

naar de artistieke röntgenfoto’s

die er pronken aan de wand.

Je was zo moe toen en wilde

dat 't eindelijk voorjaar was

zei, mag ik vast je regels lezen;

ik wil toch niet eenzaam wezen

©c.u.