Sein op rood

Er mag dus niet van mij

gehouden worden zei ze

‘t moet nu afgelopen zijn;

het bloemenmeisje van

perron 7 waar elke dag

m’n reis eindigde en begon.

Eens zat ze in dezelfde klas

de tijd dat alles nog zo mooi

 en ook onvoorspelbaar was

‘t bloemenmeisje bij de trein

die vertrok van het 7^e perron

Vroeg in de morgen begon

daar haar snijbloem- leven

maar niemand mocht meer

had ze me zakelijk uitgelegd

wat kwam er van ons terecht

Misschien kon een storm nog

Als toen wat vertraging geven

ging er weer een wissel om en

schonk ze ‘t sein van lentegroen.

©c.u.

het liedje van de rozen

Haar witte bloemen hadden de geest

gegeven: het was wel mooi geweest.

Wat bleef; een geur aan eerder dagen,

de tijd van onuitgesproken vragen.

Vergankelijkheid in een vaas geschikt

Het verlangen dat haar wonden likt.

Eens was diep herkennen nog ’t meest

een ingetogen en aandachtig feest.

Ze zat voor hem op school en de rozen

van haar witte trui schenen als de zon.

Waarom had het lot toch haar verkozen,

wilde het samenbrengen wat niet kon.

Zij verlangde steels naar ’t verre licht,

hij dacht aan zijn levenslang gedicht.

©c.u.

Drie brillen

Boerenerf in de omgeving van Onnen

Drie brillen

3 brillen wil ik ook en een gratis hoortest

Liefje mijn oor en ogen zijn niet al te best

M’n  frisse zonnetje ik zie je niet schijnen

er schittert minder licht langs de gordijnen.

Regen hoort toch kristal helder te kletteren.

Als je in bad gaat moet het water spetteren.

Een irritante tv-man zegt dat vind ik nu ook.

Van zijn vette knipoog raak ik  van de kook.

Mijn Lief had ik maar een zonnebril op sterkte

 woorden in mijn oor via een knopje dat werkte

we konden elkaar zo goed bekijken en verstaan.

Nu mis ik zoveel, kijk jij me vaak verwonderd aan

 Dan zet je Spoorloos zachter of zapt verder weg

 vraagt geërgerd waar slaat dat op als ik wat zeg.

 © c.u.

Heg en Conifeer

De  dagen zonder schutting

Op een morgen waren heg en conifeer

tussen onze huizen er opeens niet meer.

Buren lachten en spraken met elkaar,

vroegen vaak ‘hoe gaat het jullie daar.’

Nu stond ik oog in oog met buurmans vrouw

maar wees gerust ik dacht echt alleen aan jou.

Samen naar het einde van de wereld gaan;

zo was dat destijds door ons afgesproken.

We hadden muur en schutting afgebroken.

Niets dat er ons dan nog tegen houden zou.

De zon zette haar zinnen op beloofde land.

Aan onze voeten kwam een weg tot stand.

Dagdromend waren we even man en vrouw.

©c.u.

 Uit de geheime bundel: “Een Rivier van Sterren”

                                                               

Tussenuren

23-10-12

Samen op een bankje in het plantsoen.

We hadden een tussenuur; niks te doen.

Er was weer eens een leraar uitgevallen

Wij naar buiten het bos in met zijn allen.

Het was al  herfstig en de zon stond laag;

werd ‘ t met ons nog wat een open vraag.

Een overspannen docent bood perspectief

Met z’n tweeën zaten we daar best wel lief.

Maar als je daar zo zat te zitten wat zei je dan

Je wilde kussen en dat kwam er weer niet van.

Vaak lag het in de liefde anders dan het leek

We repeteerden toen iets van 't schooltoneel

Een regisseur riep dat zij te saggerijnig keek

en naar mij:sigaret weg, en praat niet zo veel.

©c.u