Herdersspel

Herdersspel

Dat zij uiteindelijk verworden zou tot wat

spelende vingers in de luwte van het land,

fluistergedachten in de vroege zee rondom

een  schip dat langzaam klom uit de horizon.

Ongewild ging ze in mijn universum wonen

koos zo voor altijd domicilie in mijn dromen

was ’t illusie haar ster alleen nog onderweg

die ik probeerde met woorden op te vangen.

Op een stoffig en beschadigd toetsenbord

zoek ik de letters bij haar stralende gezicht

geef het  leven van toen en later onderdak.

Maar met de tijd verdwijnt zij in het decor

laat mij ‘t spel van attributen en figuranten:

een herdersspel  geteisterd door verlangen.

©c.u.

 

het liedje van de rozen

Haar witte bloemen hadden de geest

gegeven: het was wel mooi geweest.

Wat bleef; een geur aan eerder dagen,

de tijd van onuitgesproken vragen.

Vergankelijkheid in een vaas geschikt

Het verlangen dat haar wonden likt.

Eens was diep herkennen nog ’t meest

een ingetogen en aandachtig feest.

Ze zat voor hem op school en de rozen

van haar witte trui schenen als de zon.

Waarom had het lot toch haar verkozen,

wilde het samenbrengen wat niet kon.

Zij verlangde steels naar ’t verre licht,

hij dacht aan zijn levenslang gedicht.

©c.u.

Destijds leek het zo mooi
( Valentijn misnoegen)

Wat geef ik haar met deze valentijn
een flesje wijn- of puur natuurazijn
ze staat nooit meer op mijn stoep
liever een schep sambal in de soep.

Zout in de koffie in plaats van suiker.
al gaat ze misschien van haar stokje
Ik koop haar geen fijne dure ruiker
laat staan een ring of koekoekklokje.

Ze heeft het bij mij helemaal verprutst
mijn bestaan flink door elkaar geklust
Ze krijgt geen appeltaart ik ben daar gek

ben je betoeterd voor haar is geen plek
meer in dit huis ze krijgt geen rode rozen
ze heeft zelf de ander boven mij verkozen.
©c.u.

Uit de maat

In het Wapen van Epe leerde ik dus dansen:
achter achter zij- sluit en 2x voor zij- sluit.
Met beide handen pakte ik gretig alle kansen

Onze dansleraar blies hard op zijn fluit,
riep: ‘kom op jongens zoek je meisjes uit.’
Die stonden popelend aan de overkant.

Je sprintte over een spiegelgladde vloer,
het leukste meisje vragen was een toer.
Ik struikelde viel, had altijd trammelant.

Soms had ik een loopneus, was snipverkouden.
Bij de polka was de maat niet meer te houden.
Wie danst er ook met een zakdoek in z’n hand.

Onder de Weense wals vloog ik uit de bocht
toen ik die bruine ogen van dat meisje zocht
Zij zei: ‘het geeft niet hoor’ en lachte charmant.
‘Erge dingen gebeuren op zee niet op het land.’

Met de wisselaftikdans raakten we elkaar kwijt
haren had ik op mijn hoofd en heel veel spijt.
Ik zat als muurbloem boos bij de achterwand;
zij danste met een ander verdomd 't was irritant.

©c.u.

vroeger

Mijn kleinzoon speelt spelletjes

op zijn nieuwe samsung galaxie

of zapt met een remote control

in rap tempo langs wel 20 tv kanalen.

Op zijn leeftijd liep ik de polder in

ving stekelbaarsjes kikkervisjes salamanders

per ongeluk de gevreesde geel gerande

watertor die later in mijn zoetwaterbak

dood en verderf zaaide  en alles opvrat.

Dan vraagt hij out of the blue

Opa wat was er vroeger eigenlijk niet

ik antwoord bijna alles jongen wat je nu ziet internet pinpas

pizza’s  scooters  dj’s vakkenvullers Iphones laptops

cv en stromend water.

Hij streelt en aait z’n  mobiele telefoon

al weer vraagt achteloos mag ik nog

Ice tea en wat paprikachips en dan Opa de wc

hoe trokken ze die toen door.                           

 ©c.u. 

                                                   ( voor Omar)

Van A naar B

© r.u.

Afstand

de reis van a

naar b is altijd

meer dan je

becijferen kunt

jij kijkt naar mij

en in de ruimte

tussen ons dansen

stofjes in het licht

©c.u.

Uit Afstand 1982

Entfernung

Von a nach b

ist immer länger

die Reise

als es

mein kühler Kopf

berechnet

du blickst mich an

und

zwischen uns

tanzen die stäubchen

im Sonnenlicht

 

[BOER, WILFRIED DE en COR UITHAM].

Zeit und Entfernung. Tekeningen en gedichten van Wilfried de Boer en Cor Uitham. Duitse vert, van Rein Hoogendoorn, Hans Bouwman en Herman van der Gun. [Amersfoort / Groningen, Ron Boerma]. 1983. [46] p.

Tekst in het Duits en Nederlands.