‘ Waar zit dat hoofd van jou, leuk gezelschap heb ik zo. Ik
vroeg je wat!’
Met zijn collega Jan
de Keizer stond hij verkleed als monnik op een stompe toren. Het was een
zonvriendelijke dag in september. Ze keken uit over een randmeer en een
vierkant vissersstadje.
’ Waarom zijn Angel en jij eigenlijk uit elkaar gegaan? Kom
op, je kunt het me hier wel opbiechten.’
Mulder schudde zijn hoofd;’
het ging gewoon niet meer, ze wilde alles beter weten, er ging niks van
me uit, vond ze. Alles wat ik deed wat verkeerd.’
Jan vond dat geen argumenten, hij ging op het muurtje zitten
dat het torenplateau omheinde.
‘ En je hebt nooit weer een nieuwe vriendin gehad, al die
jaren vrijwillig met celibaat, dat wil er bij mij niet in.’
‘ Ze heette niet eens Angel. Ze wilde gewoon een andere naam omdat ze Engeltje te
plattelands vond……daar werd vaak om gelachen.’
Er klonken stemmen ergens op de toren wenteltrap. Er kwamen
mensen naar boven. Die zouden misschien vreemd opkijken; twee priesters of
kloosterlingen op een Protestantse
Stadstoren. Hun verhaal dat ze leraar waren, een controlepost bemanden,
dat hun leerlingen in het kader van de
toneelwerkweek een puzzelfietstocht reden van Keistad naar ’t Harde, zou weinig
geloof vinden.
Het jonge stel dat even later opdook, deed net of ze lucht
waren. Het paartje keek rond, maakte wat
foto’s en trok zich schielijk terug: je wist het maar nooit met zulke
vreemde snoeshanen daarboven
’ Was dat Engeltje je enige vriendin en heb je nooit andere
gehad?’ Collega Jan bleef hinderlijk vragen.
Hij werd moe van het staan en ging naast Keizer op de
torentrans zitten. Zijn manke been was er in de loop van de jaren niet beter op
geworden. Als dat zo door ging zou hij nog eens aan de kunstheup moeten.
’ Eerst was er Annie’, zei hij om Jan gerust te stellen,’
die liet me zitten voor een ander, daar verloofde ze zich mee omdat ze zwanger
was.’
Keizer keek bedenkelijk.’ Niet van jou neem ik aan!’
‘ Nee en ook niet
van Jaap, zo heette die jongen.
Die zou heel ridderlijk met haar trouwen en wou
hij de baby wel echten zoals dat
heet. Maar Jaap ging plotseling dood toen hij een kop koffie dronk. Annie heeft toen nog een tijd op het politiebureau gezeten.
Nee, daar heeft ze weinig plezier aan beleefd.’
‘ Dat kan hartfalen geweest zijn, dat hoor je wel meer van
mensen op nog jonge leeftijd.’
Nu was er veel lawaai
van gegiechel beneden. Even later zagen ze de vrolijke gezichten van
Leonie en Sandra uit het trapgat
verschijnen. De meiden duikelden en rolden haast het platte toren dak
op. Ze kwamen hun
puzzeltochtstempelkaart laten afstempelen. Ondanks hun monnikskappen en bruine
pijen werden Keizer en hij onmiddellijk gespot en herkend.
’ Ha die meneer Mulder, wat ziet u er gek uit in zo’n
soepjurk, die staat helemaal niet’,
lachte Leonie.
En Sandra vond dat haar gymleraar Jan Keizer er wel goed
uitzag, want die leek met dat vrome gezicht en schijnheilig lachje nog het
meest op een pastoor of kapelaan.
’ Staan jullie hier al lang’, wilde Leonie weten,’ daar is
ook geen pest aan en op dat uitzicht ben
je gauw uitgekeken.’
En Sandra Baars grinnikte;’ Meneer Mulder mag wel oppassen
dat hij niet naar beneden kukelt, want hij staat niet zo vast op zijn benen en
valt soms over een drempel of een
sprietje gras.’
Na veel getreuzel verlieten de dames Baars en Kibbeling
tenslotte het toneel. En Keizer begon weer met zijn nieuwsgierig commentaar en
gevraag.
’ Ik snap het niet’, zei hij, ‘ alle meiden en vrouwen zijn
gek op je en jij doet er niets mee. Er zijn bij ons op school een paar
leraressen die single zijn…..’
Mulder keek naar beneden; daar was een klein pleintje van
een Lagere School.’ Zo eenvoudig is het allemaal niet, het moet klikken, ze mogen
me maar niemand houdt van me, zo moet je het zien’ zei hij.
‘ Jenny, die nieuwe van Frans, is zij niks. Ik zie je wel
vaak naast haar aan de koffietafel, dat is niet toevallig’
‘ Bij haar vis ik ook achter het net, ik loop altijd warm
voor een die onbereikbaar is of wordt.’
Mulder was al een
enkele keer met Jenny een avond wezen stappen. Heel gezellig,
ze werd aanhankelijk, gaf hem stevig een arm als ze wat wijn gedronken had.
’ Ze heeft een paar
keer voor me gekookt, zei hij,’ en ze is
een keer bij me wezen eten. Ik had vruchtennasi gemaakt. Dat is een recept van
mijzelf.. Maar ja onze kinderen zaten er bij en dan ga je geen gekke dingen
doen.’
’ Nou als iemand bij je eet, ligt de weg voor een duurzame
relatie voor open’, lachte Keizer.
Er was nu herrie
ergens in de toren, het trapluik zwaaide open. Jurgen, Tsi Kwa Hu en
Ronald maakten hun entree. Ze riepen :’
Hebbes!’ zwaaiden met hun stempelkaart en verklaarden dat er niemand meer komen zou,
want iedereen was verdwaald of had een
andere kortere snellere weg genomen. Ze gingen weer, want er waren in dat
stadje interessantere zaken dan een paar verklede en voor gek lopende leraren.
‘ En hoe ging het verder met Jenny’ vroeg Jan.
‘ Nou niet,’ zei
hij,’ opeens had ze iets met een collega van het Gymnasium, waar ze ook wat les
geeft. Die man geeft daar Latijn en Grieks. Hij heet Jaap Johan of omgekeerd,
weet ik veel. Een grote sterke vent. Hij ziet er een beetje uit als die judoka uit Utrecht die
de Japanners verslagen heeft.. Nou en met zo iemand kan ik me niet meten.
Verpalen onze conrector heet ook Jaap. Ik heb een hekel aan lui die Jaap heten
Dus dat wordt niks, ja ze doet altijd nog aardig en vertrouwelijk, Jenny, dat
is leuk maar het zet geen zoden aan de dijk.’
Dat was lullig vond
Keizer.
Er viel een lange stilte. Mulder keek naar de oude zeewering langs het
voormalige IJsselmeer en de vroegere Zuiderzee
’ Waar zijn je gedachten,
vroeg z’n collega.’ ‘ Heel ver weg, ergens achter de horizon. We
moesten maar eens gaan vind je ook niet Jan!’
In hun bruine kreukelige monnikspijen gingen ze de
wenteltrap af en stapten zo even later
in de lichtblauwe Lada die in een zijstraatje geparkeerd stond. Er zat een bon
onder de ruitenwisser. Keizer bromde,’ Krijg
nou wat!’
©c.u. Amersfoort 05-05-2013
