Posts tonen met het label bekeuring. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bekeuring. Alle posts tonen

donderdag 8 augustus 2013

Half is strafbaar



hier nog met ongschonden nummerplaat op landbouwwerkweek in Annapaulowna


In de warme zon zat ik op een muurtje voor ’t postkantoor. Binnen stond mijn vriendin in de rij voor postzegels. Mijn babypoep - kleurige Dafje stond tussen echte auto’s in het gelid bij parkeermeters. M ’n invalidenkaart lag achter de voorruit.  Ten overvloede had ik nog wat dubbeltjes in de meter gestopt; genoeg voor een stief kwartiertje. Als mijn tijdelijke geliefde in het PTT-  gebouw geen praatzieke kennis tegen het lijf liep, zou het wel toereikend zijn.
 Van links kwam een politieman in zicht. Hij controleerde up tempo de meters en was op weg naar het Politiebureau dat door een Chinees restaurant van Tante Post gescheiden werd. Toen hij mij en mijn pientere- pookje- auto  al gepasseerd was, keerde hij op zijn schreden.

Mijn Daf miste op de voorbumper de helft van zijn nummerplaat. Dat wist ik. Dat was al weken zo. Ik vond ’t wel wat hebben; dat halve bordje met die grappige lettercijfercombinatie DL 24.
 De agent die mijn geamputeerde kenteken leek te bewonderen, keek naar de invalidenvergunning achter de voorruit, schudde z’n hoofd en liep weer verder. Toch kwam hij nog eens terug, had nu zijn bonnenboekje in de hand ,bukte zich naar het nummer van mijn racemonster, richtte zich weer op.
‘Mooi hè, vindt u ook niet’, zei ik vriendelijk.
 ‘Is die auto van U?’ Ik knikte.
 ‘Half is strafbaar,’meneer! Uw kenteken moet geheel zichtbaar  en goed leesbaar zijn’

Hij liep naar de achterkant van de wagen. ‘Zal ik u het hele nummer vertellen,’riep  ik gedienstig,‘het is 24 DL 24’. Hij ging nu naast mij op het muurtje zitten tikte met een potlood op het grote bekeuringsboek.
Ik vertelde dat de leerlingen van mijn school mijn nummerplaat mishandeld hadden, dat het toen gebroken was. Dat ze dat geinig vonden. Dat ze zich vrolijk maakten over die cijfers en letters. Hun grappen varieerden van Domme leraar tot Dikke Lul 24.
Die  jeugd van tegenwoordig was brutaal vond hij  en ik diende een nieuw nummerbord te kopen.
‘Waar kan ik dat halen?
‘Bij de IRA,’was het antwoord.
‘The Irish Republican  Army, dat zal wel.’lachte ik, dat is me te link  hoor!’

Hij keek alsof hij vaag het idee had in de maling te worden genomen, aarzelde en zei toen:’De IRA is een groothandel in automaterialen aan de Van Randwijcklaan, meneer, daar kunt u een nieuw bord bestellen.  Als u belooft dat vandaag nog te doen, zal ik U niet bekeuren.’
‘Oh, dat is die straat die begint bij de oude melkfabriek toch!   Dan vind ik het wel’
Pen en bonnenboekje gingen exit, hij stond op, liep verder richting Chinees en Politiebureau en mijn vriendin kwam eindelijk door de draaideur naar buiten.
©.cu.  
www,kirjaboek.nl

vrijdag 3 februari 2012

Als je maar hard genoeg rent, kun je over water lopen



Mijn vader had een melkrijder bekeerd uit Roodehaan of Briltil. Dat stond tussen de slordige aantekeningen in het schoolschriftje waarin hij alle processen-verbaal  bijhield in de tijd dat hij een eenmanspolitiepost bemande. 
Dat bekeerd moest vanzelfsprekend bekeurd wezen want mijn vader kende  allerminst zendingsdrang.

Mijn ouders woonden toen in Tynaarlo. Het politiebureau was ingericht in een reserveslaapkamer van hun huis. Welk strafbaar feit die melkrijder pleegde werd niet vermeld. Misschien deugde de verlichting van z’n melkwagen niet of vergat hij richting aan te geven met zijn slaperige hoofd, want melkrijders werken als het nog donker is en mijn politie- vader was onverbiddelijk. 

Melkrijders kende ik. Ze vervoerden melkbussen die langs de weg stonden met paard en wagen, tractor of vrachtauto.
Mijn oom Jan uit Adorp had een melkrit en Pieter Hommes uit Oldenzijl bijvoorbeeld; vriendelijke mannen die geen vlieg  een poot of vleugel uittrokken. Zulke lui gaf je geen bekeuring! Maar vader was streng, niet rechtsom, of linksom maar rechtdoor zee.

Door die notities in ‘t verbaalschriftje, kwamen andere melk gerelateerde herinneringen boven drijven. Lang geleden moest ik rond melktijd in de vooravond verse melk halen. Op de fiets met een blauw akertje, een soort mini- melkbus, ging ik de boer op; tijdens de oorlogsjaren in Doornspijk en later in Heerde. Die missies waren niet zonder kleine irritaties. In die eerste woonplaats vlogen Hurricanes, Spitfires en Mosquito’s  laag boven de weg met bomen en schoten op Duitse transportcolonnes.
  
In Heerde fietste ik op winteravonden de Broekpolder in naar boer Wiggert, een grote dierlijke man die mij hinderlijke vragen stelde over avonturen met meisjes. Die had ik niet.
Als ik de warme halfverlichte stal binnen liep, bulderde hij steevast in het dialect van de streek; ‘ie lus strakkies vas wel  roggebrood met spek.’
Dan kwam hij onder een koe vandaan, gooide zijn emmer leeg in een melkbus, wees naar Gretha,  z’n veel jongere vrouw die een paar koeien verder aan de spenen trok, en lachte: ‘kiek mar es goed, das  ’n lekker wief of dachie van niet.’
Hij ging dan naar haar toe, kneedde in een forse dij die half onder de opgeschorte rok in zicht kwam.
’ Noen wa zeggie  d’r van das toch bes vleis !’

Ik wist niet hoe ik kijken moest ; de ellendeling genoot . Ik dacht; schiet op met die melk, want ik wou weg.  Maar Wiggert  nam de tijd, informeerde terloops of mijn vader de politieman het nog wel met mijn moeder deed. 
En altijd draaide het er op uit dat ik even later in de kleine keukenwoonkamer  brood met spek moest eten. Rinus Wiggert zei dat spek  goed voor een jongkerel was, want dan kon  je goed fieken of nijen.
Dan kwamen de sterke verhalen over de smerige dingen die hij met de dorpsmeiden deed. 

En die blonde blozende mollige Gretha van hem lachte, vond alles mooi  als haar Wiggert zo opschepte.   

Soms sneed hij een ander onderwerp aan.
Eens had het de nacht ervoor gevroren en  Wiggert wilde weten of ik al geschaatst had.
Ik zei dat je over een nacht ijs niet rijden kon .
 Natuurlijk kon niemand in het dorp zoiets, maar hij Rinus had  vorig jaar toen er een  vel ijs van een halve centimeter lag, Lammert Groothuis en Willem Pannekoek uitgedaagd  voor een wedstrijd over het kanaal  van de sluis naar de melkfabriek. Hij had ze de kop gek gemaakt. Dus staken ze van wal. 

Het eerste stuk ging , maar  richting melkfabriek had je warmer water; daar werd geloosd . Lammert en Willem zakten door het ijs.
Hij, Wiggert niet, want zei hij,’as ‘t ies under mien ene poot  kapot gunk, zetten  ik rap m ’n andere schoatse weer veuruut. ‘
‘Dat kanniet’, zei ik.
 Nou besloot hij, het stond  toch ook in de Bijbel; wanneer je maar hard genoeg rende kon je over water lopen.
Hij knipoogde naar zijn vrouw. 

Roggebrood en spek waren op en ik mocht met de melk weg.
Of ik in die tijd gedroomd heb van een Wiggert die als een groteske vogel over het ijs fladderde weet ik niet. Het moet haast wel want meestal ging ik niet graag naar die boerderij.  
En vader vond  ‘t  om de een of andere reden niet goed dat mijn zuster de melk bij boer Wiggert ging halen.

©c.u.