Sporen

21-10-12

De zondagmorgen heeft dovemans oren,

de wijk  slaapt  niemand wordt er wakker.

Gedachten volgen met vertraging sporen;

straks geen loopje naar de Turkse bakker.

Zo’n nacht roept vragen op en ook tegenzin;

de leden van de motorclub reden ‘t water in

en kwamen aan de overkant ronkend boven.

In de masten van een schip aan lager wal

verzamelen voor de reis vogels zonder tal

omdat het zuiden betere tijden zal beloven.

Een witte zwaluw reikt ons het najaar aan.

Het verleden ligt thans dagelijks op de loer.

Er resten slechts wat kruimels op de vloer.

Tijd voor een foto en om even stil te staan.

©c.u.

 een witte zwaluw  in de mast van de Batavia   ( foto R.Uitham)

 

Zaterdagmorgen afwas

20-10-12

De afwas staat mij ongeduldig op te wachten.

Niets kan deze oktoberdag dit leed verzachten.

De lepels vorken messen borden kopjes schalen.

Ga ik direct aan de slag of zal ik nog wat dralen.

Ik lees liever eerst in mijn favoriete ochtendblad

wat Sigmund Freud  met libidineuze driften had,

vervolgens geef ik droge brokken aan de oude kat

pas dan maak ik met afwaswater mijn handen nat.

‘t Milde sop schuimt en streelt mijn knuisten zacht

In mijn manier van werken zit een bepaald systeem

omdat ik eerst het theeservies met de glazen neem.

Voor ‘t  laatst bewaar ik de koekenpan en het bestek.

De vuile treurnis is triest en meer dan ik had verwacht.

Volgende keer wast het bezoek maar af ik lijk wel gek.

©c.u.

Fladderak

In mijn familie hebben  er soms meer last van dichtkriebels. Mijn broer Kees schiet wat dat betreft af en toe uit zijjn slof. 

Doorgaans is hij een fanatiek racefietser en op heel veel dagen in de week jakkert de kerel in vol ornaat op zijn carbonrijwiel hele afstanden door stad en land. Maar soms onder genot van geestrijk vocht borrelen er bij hem ook wel wat poetische  en raadselachtige regels op.

Hij geniet bijvoorbeeld van fladderak een groengeel jenevertje waarin ondermeer wat kaneel is verwerkt.

Dit sprankelende vocht  wordt gemaakt in Groningen bij Hooghoudt en is de rest van  ons vaderland nagenoeg onbekend en onbemind. Bovendien is het meer een borreltje voor oude mannetjes.

Welnu bij mijn broer beginnen de jaren ook te tellen. Enfin kijkt en leest U zelf maar!

Kansrijker

Bij menig jonge vinder,

ontpopte zich een mooie vlinder

zij fladderden en kusten toen

daar in die tuin der lusten

Hij kijkt weer voor zich

en ziet dan het glaasje fladderak        

de fladderakdichter peinst en droomt

als herinneringen zo zoet                   

en zalig niet meer verontrusten 

Missers van toen en nu

drinken het dan

meer op gemak

Zonder Gehakketak

                                                                      

Kees Uitham

(bijgewerkt door cu 5-2-2006)      

Een handje

Een reunie

Toen was daar opeens dat handje

zoekend als ‘t eerste kindertandje.

Jaren vielen weg en alles leek weer

zoals vroeger op ‘t schoolplein was.

Voor hem hurkte dat lekker ding,

niet veranderd in zijn herinnering;

ze waren toch drie decennia ouder

een arm zocht zacht zijn schouder.

het handje dat daar plotseling lag

dat hij later op hun groepsfoto zag.

Ieder lachte er opgewekt tevreden;

haar gezicht ‘t had niet veel geleden.

Op straat, bij de Super of in een band

Hij had ’t overal waar dan ook herkend.

©c.u.

Oktoberbabbel

  

Aan Wilfried. vroeg ik vandaag:

‘Wat zal ik nu eens voor Lydia

in mijn dagboek gaan noteren;

wat zou je mij daarin adviseren.’

‘Voor vrouwen, jongen’, zei hij,

‘maak je maar een mooi gedicht,

dat ben je aan je stand verplicht.

‘Wat poëzie aan een vrouw gewijd,

vervult haar zacht en onverwacht

met verwarring en weemoedigheid.’

‘Je kunt ook alles van haar zeggen:

dat je bijv van bruine ogen houdt

en waarom deze eerste oktoberdag

zo schitterend kleurt, ze zal het niet 

weerleggen, een vrouw, weet je’,zei 

hij,‘kan daar niet tegen, een gedicht,

speciaal voor haar geschreven maakt

haar vaak even sprakeloos verlegen.’

©.c.u.

Werk in uitvoering

‘t Meisje van gisteren en vandaag

zal in hetzelfde zonlicht niet terug

te vinden zijn; ze is een dagje ouder

 waar ze je laat zitten met de vraag:

hoe ze met de tijd wisselt in jouw ogen,

herinnering van steeds zachter kleuren.

De dag ervoor had toch licht gewogen:

net even weg is het meisje van morgen.

Want ze verandert eerder dan ‘t Hoge land

waar wind en wolk het gras doen golven

en waarin ze ooit wat terloops geboren is.

Zo’n tederheid waar ik me graag vergis

zoals ze zonder opsmuk anders schijnt

of er in haar een oude horizon verdwijnt.

©c.u.
foto van een kunstwerk nabij Harkstede

berenklauw

berenklauw

Was het fluitenkruid of gewoon

een verdwaalde duizendschoon

waar ik met m’n eerste liefste rustte

ze me in ’t gras zo lang geleden kuste.

Ach misschien; maakte het zoveel niet uit

want wellicht hadden we daar te doen

met een soort van bastaard fluitenkruid.

Wat ik nu nog het liefst zou willen

is weer eens zo'n kopje wonderthee

van geurige kamille met haar drinken

dat is immers rustgevend en gezond.

Maar herinnering stuurt je in de liefde

vaak met een kluitje in het riet gelukkig

was het daar geen lilliputter berenklauw.

foto&tekst © c.u.